Wiersz numer sto dwadzieścia: Lustro kłamstw.

Dotyczy nieco władców, personifikacji. Robią wszystko dla dobra ludu, a tak naprawdę czasem jedynie dla siebie, a czasem wydaje im się, że uszczęśliwiają siebie pracując dla ludu. Myślą, że oni pragną tego samego co poddani, a poddani tego co oni. Wszystko i nic jest prawdą i kłamstwem.

Lustro kłamstw

Co innego widzisz w lustrze

A co innego w oczach ludzi

Co innego słyszysz wprost

A co innego za plecami

Sam też kłamstwem wciąż swe usta plamisz

Musisz być taki jak należy, ni taki jakim być pragniesz

Więc powtarzasz ruchy otaczających Cię kukieł

Samemu stając się marionetką

Jesteś niczym, zatraconą w sobie lalką

Pragnącą jedynie odnaleźć nieistniejące szczęście

Lecz sznurki są zbyt cienkie, byś je zauważył

Myślisz, że robisz to, czego pragniesz, lecz tak bardzo się mylisz

Mówisz, że pragniesz tego, co oni

A oni mówią, że pragną tego co Ty

Niczym w lustrze kłamstwa odbijają się i powracają

Lecz lustro jest krzywe, myślisz, że widzisz w nim prawdę

Słyszysz tysiące pochwał kierowanych w swą stronę

Umyka Ci milion skarg złożonych w zaciszach domostw

Więc kim jesteś, jeśli nie znasz prawdy?

Czym jest prawda, jeśli nie znasz siebie?

Wiersz numer sto dziewiętnaście: Gdy utracisz już wszystko.

Dziwna godzina dodania spowodowana nagłym zaśnięciem i pisaniem po przebudzeniu. Spałam od dwudziestej drugiej do czwartej... Jak Fritz... Cóż, chyba mnie ktoś tu prześladuje... Dodam wiersz, obejrzę filmik o ReconditeVillain i wracam spać... Więc tak... Personifikacje nigdy nie umierają. Gdy zaprzyjaźnią się z człowiekiem, muszą liczyć się z tym, że on kiedyś umrze. Nie odejdą tylko inne personifikacje. Więc są oni skazani na siebie, bo wszystkich innych mogą stracić.

Gdy utracisz już wszystko

Widzisz jak przekwitają polne kwiaty

Ale Ty, róża pod kloszem, wiecznie kwitniesz

Zmieniają się wciąż pory roku

Lecz Ty nie zmieniasz się wcale

Powoli gasną kolejne świecie

Lecz Ty płoniesz wiecznym żarem

Widzisz jak wosk skrapla się powoli

Twoje łzy płyną za nim

Pojawiają się kolejne groby

Symbole kończącego się życia przyjaciół

Przeżyłeś już ich, ich dzieci i wnuków

A nawet się nie postarzałeś

Skazany jesteś na Tobie podobnych

Marionetki władców, wiecznych poddanych

I choćbyś chciał szukać przyjaźni gdzie indziej

Zniknie ona niczym zbyt płochy motyl

Podobni Tobie tak często wypełnieni są nienawiścią

Inni kochają Cię, boją się Ciebie, lecz żyją tak krótko

Wszystko co zyskasz tracisz w ciągu chwili

A to co stracisz nie będzie już nigdy w Twych rękach

Wierz numer sto osiemnaście: Oddaj to, czego nie masz.

Znowu może dotyczyć i władców, i personifikacji. Przez to kim są, nie mają wyboru i muszą kierować się tym, co wyznacza im naród. Robić wszystko dla jego dobra, zapominając o sobie.

Oddaj to, czego nie masz

Widzisz tysiące oczu wpatrzonych w Ciebie

Czekają na Twe słowa, lecz nie masz prawa do własnego głosu

Przemawiasz, powtarzając to, co kazali Ci powiedzieć inni

Jesteś więźniem własnego przeznaczenia

Przychodzisz na ten świat i już zamyka się droga do szczęścia

Każdy Twój dzień zapisany jest wcześniej niż pomyślisz o jego istnieniu

Plany, obowiązki, nie masz już prawa myśleć o przyszłości

Przeszłość Ci ją wyznaczyła, a teraźniejszość nie należy do Ciebie

Patrzą na Ciebie wszyscy, a Ty uśmiechasz się sztucznie

Jesteś symbolem ich marzeń, nie posiadając już własnych

A oni szczęśliwi wpatrują się w Ciebie, jesteś dla nich nadzieją

A Ty, pożałowania godna marionetko, skazany jesteś na śmiech przez łzy

I tak mijają lata, gdy przeznaczenie ciągnie Cię na smyczy

Jakże ona krótka, jak zniewala i dusi

Kajdany założone jeszcze w matki łonie

Urodziłeś się symbolem, nie możesz być sobą, musisz być jak Twój naród

Więc powtarzasz schematy, których musisz się trzymać

Każde mrugnięcie okiem musi być starannie zaplanowane

Przyjaźń czy miłość nie jest prawem, lecz obowiązkiem

Szczęście i marzenia już dawno zostały zakazane

Wroga dłoń musisz ująć czule, bo stał się Twym przyjacielem nagle

A najukochańszej osobie wbijasz ostrze w serce, bo obrała przeciwną w wojnie stronę

I nigdy już nie będziesz miał prawa, by sam decydować kiedy czas na śmiech a kiedy na łzy

Masz jedynie obowiązek śmiać się gdy naród odnosi sukces, choćby Twe serce krwawiło piekielnym bólem

Porażką ludu jest Twoje szczęście, gdy nie idziesz za jego żądaniami

Szczęśliwszy jest, gdy przez łzy przynosisz im chwałę

Urodziłeś się, więc odrzuć marzenia

Śmierć jedynym wybawieniem

Wiersz numer sto siedemnaście: Ukryte ku ukazaniu.

Tym razem coś w temacie psychiki personifikacji i władców, bo tu i tu pasuje. Są symbolami, muszą robić to, co każe im lud, czuć to, co czują ci, których reprezentują. Przybierają tysiące masek. Czy pojawi się ktoś, przed kim je zdejmą nim zapomną jak wygląda ich prawdziwa twarz?

Ukryte ku ukazaniu

Jesteś tym, kim masz być

Prawda zatarta w lustrzanym odbiciu

Kim jest ten, który patrzy na Ciebie ze zwierciadła?

Czemu jest tak różny od tego, który ukazuje się w tafli jeziora?

Spoglądasz na tysiące masek

Które codziennie zmieniasz dla ludu

Musisz być takim, jakim Ciebie pragną

Nie możesz być już nigdy sobą

Tak więc ukazujesz to, co jest Ci pokazane

I skrywasz to, co ukrywane jest przed Tobą

Nie wolno Ci stąpać własną drogą

Kroki wolności są zakazane

Chcesz przestać być jedynie symbolem tego,

Czego pragną Ci, którzy nie znają prawdy

Chcesz stać się sobą, jedynie wolnością

I uciec od świata przepełnionego kłamstwem

Więc ukrywasz prawdziwą twarz

By pokazać to, co pragną widzieć

Więc ukrywasz uczucia wszelakie

By pokazać to, co pragną czuć

Lecz nadejdzie czas, gdy zerwiesz się z kajdan

I jednej osobie ukażesz prawdę

Nigdy już nie będziesz marionetką

Ale też nie staniesz się lalkarzem

Więc ukrywasz prawdę, by ukazać ją tej osobie

Więc ukrywasz uczucia, by okazać je wybranemu

Więc ukazujesz złudzenia, by ukryć swe fobie

Więc ukazujesz marzenia, by ukryć swe lęki

Wiersz numer sto szesnaście: Zdradzieckie ostrze.

Trochę powiązane z teorią "Jill the Ripper" czyli kobiety w roli Kuby Rozpruwacza. Więc... Czy nie mogłoby być tak, że mąż jakieś pani szedł do innych pań i zostawiał u nich dużo pieniędzy? Więc pani się pozbyła innych kobiet z życia swego męża... Teoria mało prawdopodobna w kontekście sprawy Kuby Rozpruwacza, ale psychologicznie bardzo ciekawa. Wiersze mi się kurczą jak Ameryce inteligencja...

Zdradzieckie ostrze

Widzisz jak wszystko, co sercu bliskie Twemu

Odchodzi ku obłudnemu zapomnieniu

Znikają pieniądze a z nimi miłość

Chcesz, by ten diabeł błagał o litość

I znów patrzysz jak wszystko, co Ci drogie

Ku pożądaniu obiera drogę

Wiesz, że nie zadziała krzyk „wróć!”

Zaczynasz plany swej zemsty snuć

Więc kroki ku ladacznicy kierujesz ostrożne

Nienawiścią błyszczące wyciągasz ostrze

Wyrywasz te niecne serce

Niech potwór ginie w udręce

Wiersz numer sto piętnaście: Wyrwane serce.

Kolejny wiersz z serii, że tak ujmę... Więc... A jeśli Kuba Rozpruwacz zabijał, bo został zraniony? Może tak było... Przedstawiłam kolejną teorię w wierszu.

Wyrwane serce

Spoglądasz na tą, która wszystkich obdarza swymi wdziękami

A oni dają jej w zamian pieniądze

Ty powierzyłeś jej swe serce

W zamian otrzymałeś kłamstwo i gorzki śmiech

Patrzysz na tych, którym czułe słówka szepcze

I na tych, którzy ich nie potrzebują

A Ty pragniesz jedynie miłości

Ona chce w zamian pieniędzy

Skoro nie będzie Twoja, nie będzie niczyja

Ciało zbezczeszczone nic nie jest już warte

Skoro serce przegniło już dawno

To i ciało należy powierzyć robakom

Ostatni raz ją pytasz o uczucia względem Ciebie

Prosi o pieniądze i zbywa Cię śmiechem

Skoro ona skradła Ci serce, Ty zabierzesz jej własne

Bierzesz nóż i już nie słuchasz jej słów

Widzisz kolejne takie jak ona

Plugawe i obłudne

Wpadasz w trans i tak jak i ją

Na tysiące kawałków ich grzechy rozcinasz

Wiersz numer sto czternaście: Nieczystość krwi.

Myślę, że można podciągnąć to pod Hetalię, bo w końcu jest ważną postacią w życiu pewnego państwa... Zastanawialiście się kiedyś, czemu Kuba Rozpruwacz zabijał prostytutki? Oto jedna z moich teorii opisana w wierszu. Myślę, że przedstawię wam wszystkie wkrótce. Jest ich dość mało.

Nieczystość krwi

Patrzysz jak powoli spływa krew

Z ciała, które posiadło tak wielu

Skoro należało do wszystkich, nie należało do nikogo

Nie ma powodu, by jego egzystencja trwała nadal

Widzisz je wszystkie

Uśmiechające się tak samo do ludzi godnych i do łajdaków

Nie widzące różnicy między nimi

Obdarowujące ich tak samo

Widzisz jak rozbijają rodziny

Z mężów robiąc swych żywicieli

Niczym pasożytych ich wykańczają

Nie patrząc na samotne matki i dzieci

Pragniesz zakończyć te farsę

Zetrzeć perwersyjny uśmiech z ust niegodnych czerwieni

Tak, zabierzmy tym brudnym ciałom całą czerwień

Niech upłynie wszystka szkarłatna krew

Tak więc podchodzisz to jednej z tych ladacznic

I ignorując jej uśmiech, a później błagania i krzyki

Robisz to, co uważasz za swą powinność

Oczyszczasz świat z grzechu nieczystości